MERSİN AĞACI ÖZELLİKLERİ NELERDİR

•Ortalama Boy: 1,5 İLE 3 metre arası. •Çiçeklenme Zamanı: Haziran-Temmuz-Ağustos •Çiçek Rengi: Beyaz •Bitki Tipi: Çalı yada küçük ağaç •Kışın yaprak dökmezler. •Meyveleri bazı yörelerde yenmektedir.

Mersin, çok yıllık, yaz kış yeşil, çalı formunda ve genellikle kısa boylu, ancak bazen 1-3 m kadar boylanabilen bir bitkidir. Akdeniz bölgesi, Orta Doğu ve Kuzey Amerika’nın ılıman bölgeleri ile Avustralya’da doğal olarak yayılış gösterir

  Mersin bitkisi coğrafi yayılışı Tunus’un kıyı bölgeleri, Fas, Türkiye ve Fransa’ da yabani olarak yetişmekte olan Mersin Bitkisi İran, İspanya, İtalya, Eski Yugoslavya ve Korsika’ da kültürü yapılmaktadır Akdeniz Havzasının tipik doğal bitkilerinden olan Mersin Bitkisi; ülkemizde Adana, Antalya, İçel, Çanakkale, İstanbul, Zonguldak, Sinop, Ordu, Trabzon, İzmir, Samsun, Muğla ve Hatay illerinde doğal olarak bulunmaktadır

Mersin bitkisi çoğunluğu Güney Amerika ve Avustralya’nın subtropikal bölgelerinde yetişmektedir. Akdeniz ikliminin tipik doğal bitkilerindendir. Meyveleri önce siyah-lacivert, sonra kırmızımsı-beyaz pembe renkli etlidir. Özellikle beyaz renkli büyük meyveler taze olar, morlarsa kurutularak bazı yörelerde tüketilmektedir.

Ön izleme(yeni sekmede açılır)Başlık ekle

    Antik çağdan bu yana çeşitli medeniyetler bu bitkiden yararlanmıştır. Bir süs bitkisi olmasının yanı sıra, yapraklarından elde edilen uçucu yağlar kozmetikten, eczacılıkta, çeşitli içeceklerde veya şekerlemelerde kullanılmaktadır.

Mersin yaprak ve meyveleri; kabız, idrar yolları hastalıkları ve göğüs hastalıklarında antiseptik olarak, haricen ise; yara iyileştiği olarak kullanılmaktadır. Mersin uçucu yağı taşıdığı tarpanlar nedeni ile Gıda ve parfüm sanayinde, antiseptik, kan kesici ve yatıştırıcı etkileri nedeni ile de bronşit, verem ve şeker hastalığına karşı kullanılmaktadır. Yüksek miktarlarda tüketilmesi durumunda solunum sistemini tahriş eder ve gebelerde rahmin kasılması nedeniyle düşüklere sebep olduğu belirtilmektedir

Ağaç, ağaççık ve nadiren de çalı formunda olan Akçaağaçlar; Acer cinsine ait olup 148 türle temsil edilmektedir. Çoğunlukla kışın yaprağını döken ağaç ve ağaççık halinde odunsu bitkilerdir. Yapraklar bazılarında sapından koparılınca süt çıkar. Gövdelerinin genç yaşlarda düzgün pürüzsüz,sonraları derin çatlaklı levhalar halinde parçalanmış kabukları vardır. Birçoğu yaz sürgünü yapar. Sonbaharda yedek madde olarak nişasta depo ederler. Sürgünlerin uçlarında nişasta,tanen, şekerli madde salan türler vardır. Akçaağaçların odunları genellikle ağır, beyaz ve serttir. Yarıldığı zaman basit geçitli dağınık iletim boruları, en fazla 4 sıra halinde uzanan parlak özışınları göze çarpar

    Bazılarında öz odun koyu renkte ve belirgin, bazılarında ise farksızdır. Başta tornacılık olmak üzere değişik amaçlar için kullanılan odunlarından baş kabazı türlerin besi suyundan özel şuruplar yapılmaktadır Akçaağaçların ışık ihtiyaçları yüksektir. Ancak yarıgölge şartlarında da yetişebilmektedirler.Genellikle iyi drene edilebilen, organik maddece zengin ve killi topraklarda iyi yetişir.Akçaağaçlar tohumla, çelik, kalem ve göz aşılarıyla çoğaltılabilmektedir. Tohumla çoğaltmada ekimden önce tohumun tabi olacağı işlemler çok değişiktir. Yalnızca dişbudak yapraklı akçaağaç(Acer negundo) türünün tohumunda herhangi bir çimlenme engeli yoktur.Her mevsimde ayrı bir renk alan yaprakları, bazılarının göz alıcı çiçek ve meyvelerinden dolayı park ve bahçelerde yetiştirilirler

    Daha doğu da, Orta ve Doğu Avrupa, Balkanlar ve Kafkasya’da doğal olarak yetişir, Rusya’nın Avrupa kısmında Gürcistan, Ermenistan, Azerbaycan, İran, Afganistan, Kırgızistan ve Tacikistan da görülür  Polonya’da yaygın olarak ovalarda ve ülke genelindeki dağlık bölgelerde bulunur, İtalya’da Puglia ve Sardunya dışındaki tüm bölgelerde görülür, Fransa’da, Güney Korsika, Yukarı Korsika ve Lot ve Garonne hariç tüm bölgelerde, İsviçre’de, Jura dağlarında ve İsviçre Yaylası’nda yaygındır, Alplerde seyrek olarak görülmektedir.

Ahşap, diğerlerinin yanı sıra mobilya üretimi ve tornalama için de kullanılmaktadır Çınar ile karşılaştırıldığında daha iyi mekanik özelliklere sahiptir, bu yüzden inşaatlarda daha sık kullanılır. Buna ek olarak, otomotiv endüstrisinde, vagon konstrüksiyonunda, yer eteklerinde, makine parçalarında, piyano ve piyano mekanizmalarında, müzik aletlerinin yan ve alt kısımların, mamul ürünler, aletler, kulplar, küçük mutfak aletleri, ayakkabı tahtaları, topuklar, ahşap aksesuarlar, fırça tutucular, kayışlar, oyuncaklar, kasalar ve laboratuar ekipmanlarının ve ahşap oymacılığı ürünlerinin parçaları üretiminde kullanılmaktadır.